به عنوان مثال از طلای کلوئیدی نانو ذره ای برای بی حرکت کردن ذرات DNA بر روی سطح میکا استفاده می شود، از الکترودهای تداخل یافته روی سطح سیلیس برای آزمایش برهم کنش مولکول های زیستی، فسفولیپید و بیوفیلم های پلانر دو لایه اسید چرب، و ساختار ریز DNA استفاده می شود. با فناوری نانو می توان از روش های خود مونتاژی نیز برای قرار دادن قطعات یا قطعات در سلول ها برای تشکیل مواد جدید استفاده کرد. حدود نیمی از داروهای جدید، حتی پودر ریز ذرات میکرون، در آب نامحلول هستند؛ با این حال، اگر ذرات از اندازه نانومتر (به عنوان معنی ذرات فوق العاده بالا) هستند، آنها در آب محلول هستند.
هنگامی که نانوبیولوژی به فناوری خاصی توسعه می یابد، می توان از نانومواد برای ساخت سلول های نانو بیولوژیکی با توانایی تشخیص استفاده کرد، و زیست پزشکی که می تواند سلول های سرطانی را جذب کند، آن ها را به بدن انسان تزریق کند، و می تواند برای کشتن هدفمند سلول های سرطانی مورد استفاده قرار گیرد.