اهمیت بالینی میوگلوبین
1. افزایش سطح میوگلوبین خون و ادرار در سکته حاد قلبی دیده می شود, که شروع به افزایش در 4 ساعت پس از شروع و بازگشت به حالت طبیعی در 24 ساعت. در ادرار در ۵~۴۰h شروع به خروج در ادرار می کند و به مدت ۳~۴d طول می انجامد. همچنین می توان آن را در بیماری های ایسکمیک قلب، آنجینا پکتوریس، آسیب قلبی، شوک قلبی، شوک خونریزی دهنده و غیره یافت.
2. ارتفاع در دیستروفی عضلانی دیده می شود, مانند دیستروفی عضلانی دوشن و حامل های ژنتیکی بیماری (۶۰٪ تا ۸۰٪ افزایش ارزش مگابایت)، دیستروفی عضلانی مادرزادی، دیستروفی میوتونیک، میوزیت چندگانه و درماتومیووزیت، آتروفی عضلانی پیشرونده، کم کاری تیروئید، میوپاتی ناشی از دارو [۱]. برای تشخیص زودهنگام سکته حاد میوکارد (AMI) استفاده می شود. سرم Mb شروع به افزایش در عرض 2 تا 4 ساعت پس از AMI درد قفسه سینه, اوج در 5 تا 12 ساعت, و بازگشت به حالت عادی در 18 تا 30 ساعت. همچنین می توان آن را برای بیماری های عضلانی اسکلتی استفاده می شود, مانند رابدومیولیز, میوپاتی, ارزیابی هیپرترمی بدخیم, و غیره; و نظارت بر آموزش بیش از حد در پزشکی ورزشی و غیره.
3. سطح میوگلوبین خون و ادرار نیز افزایش می یابد در طول نارسایی کلیه, سوختگی, اعتیاد به الکل, و اسیدوز دیابتی.