از حدود قرن ۱۴ تا اوایل قرن ۱۵ با توسعه دین، یک روش نقاشی برای ترسیم الگوها و چهره های مختلف مذهبی بر روی دیوارها ظاهر شد. الگوهای ترسیم شده در این راه عموماً مضامین مذهبی بودند. تزئین ساختمانی که کلیسا به آن تعلق دارد و در نتیجه جدیت و مقدس بودن ساختمان و محیط زیست را افزایش می دهد. در مصر باستان هنرمندان الگوهای مختلفی را بر روی دیوارها و ستون ها به عنوان تزئینات حک می کردند. بسیاری از این تزئینات زندگی صاحب محل اقامت را ثبت کرده و به ثبت آثار مختلف می رساند که اولین هنر نقاشی دیواری در مصر بود.
در تبت، چین، مردم بودا را بر روی دیوارها و تانگکاس (دکوراسیونی ساخته شده از کود) نقاشی می کردند تا شرارت را از بین ببرند و برای صلح دعا کنند. در تمام کشورها و ادیان سوابق کنده کاری ها و نقاشی ها بر روی دیوارها وجود دارد. این نقاشی های دیواری که ادیان و شرایط زندگی را در آن زمان ثبت می کنند، هنر دیواری امروزی هستند. در دهه ۱۹۶۰ فرهنگ گرافیتی (گرافیتی) در فیلادلفیا و پنسیلوانیا در ایالات متحده ظاهر شد. از نوشتن سادگی ترکیب حروف و اعدادی مانند تگ ها و اعداد خانه، تا ابتدای دهه ۱۹۷۰ در مطالعه فونت ها، جلوه ها و غیره، توسعه نزدیک به ۴۰ سال به گرافیتی اجازه داده است که از گوشه آمریکا خارج شود و به یک آفرینش هنری جهانی تبدیل شود. با توسعه اقتصادی و پیشرفت اجتماعی، بشر الزامات بالاتر و بالاتری را برای کیفیت محیط زندگی مطرح کرده است. علاوه بر مطالعه عناصر هنر دیوار، طراحان هنر دیوار باید به بررسی رابطه هماهنگ بین مردم و هنر دیوار و وضعیت پذیرش آنها، به طوری که مردم واقعا می تواند قبول و مانند هنر دیوار و ساخت هنر دیوار واقعا تبدیل به بخشی از زندگی عمومی است.