در سال ۱۶۵۹ جی آر گراوبل آلمانی برای اولین بار نیترات آمونیوم تولید کرد. در پایان قرن ۱۹ اروپایی ها از سولفات آمونیوم و سالت پیتر شیلی برای انجام واکنش متاتز برای تولید نیترات آمونیوم استفاده کردند. بعدها به دلیل توسعه گسترده صنعت آمونیاک مصنوعی، تولید نیترات آمونیوم مواد اولیه فراوان به دست آورد و در اواسط قرن بیستم به سرعت توسعه یافت. در طول جنگ جهانی دوم، برخی کشورها به ویژه کارخانه های نیترات آمونیوم را برای ساخت مواد منفجره تأسیس کردند. در دهه ۱۹۶۰ نیترات آمونیوم گونه پیشرو کود نیتروژن بود. چین در دهه ۱۹۵۰ تعدادی کارخانه نیترات آمونیوم تأسیس کرد.
در دهه ۱۹۴۰ به منظور جلوگیری از جذب رطوبت و آگلومرا، نیترات آمونیوم کشاورزی با پارافین و دیگر مواد آلی پوشش داده شد. انفجارهای ناشی از آتش سوزی در کشتیرانی رخ داد. بنابراین برخی کشورها مقررات مدیریتی را در مورد تولید، ذخیره سازی و حمل و نقل نیترات آمونیوم کشاورزی تدوین کرده اند. برخی کشورها حتی حمل و نقل و استفاده مستقیم از نیترات آمونیوم را به عنوان کود ممنوع می کنند، و تنها اجازه استفاده از نیترات آمونیوم کلسیم مخلوط با کربنات کلسیم را می دهند.
بعدها به دلیل تسلط بر استفاده از نیترات آمونیوم، برخی کشورها مانند فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی، رومانی، آمریکا و بریتانیا اجازه دادند نیترات آمونیوم مستقیماً به عنوان کود مورد استفاده قرار گیرد، اما استانداردهایی را برای استفاده ایمن از محصولات ایجاد کردند.