برای شناسایی اینکه آیا یک نمونه یک شهاب سنگ است یا نه، می توانید جنبه های زیر را در نظر بگیرید:
۱- پوسته مذاب سطحی: شهاب سنگ باید قبل از اینکه به زمین بیفتد از جو متراکم عبور کند. شهاب سنگ برای تولید دمای بالا در طول فرایند فرود به جو مالیده می شود و باعث ذوب شدن سطح آن و تشکیل پوسته مذاب نازک می شود. بنابراین سطح شهاب سنگ تازه فرود آمده دارای پوسته همجوشی سیاه با ضخامتی در حدود ۱ میلی متر است.
۲- علامت هوایی سطحی: علاوه بر این، به دلیل برهم کنش بین شهاب سنگ و جو، نشانه های هوایی زیادی بر روی سطح شهاب سنگ باقی خواهند ماند، درست مانند اثر انگشت انگشتان فشار داده شده به پایین.
۳- فلز داخلی: شهاب سنگ های آهن و شهاب سنگ آهن سنگی از آهن فلزی تشکیل شده اند. این آهن ها دارای محتوای نیکل بالا (۵٪-۱۰٪) هستند. همچنین ذرات فلزی در داخل کندریت ها وجود دارد، و ذرات فلزی ریز بر روی سطح شکستگی تازه دیده می شوند.
۴- مغناطیس: چون بیشتر شهاب سنگ ها حاوی آهن هستند، ۹۵٪ شهاب سنگ ها می توانند توسط آهنرباها جذب شوند.
۵- کندریت ها: بیشتر شهاب سنگ ها کندریت (۹۰٪ کل) هستند. این شهاب سنگ ها حاوی تعداد زیادی از کره های سیلیکات به اندازه میلی متر به نام کندریت ها هستند. کندریت های گرد در سطح شکستگی تازه کندریت دیده می شوند.
۶- گرانش خاص: گرانش خاص شهاب سنگ های آهن ۸ گرم بر سانتی متر مکعب است که بسیار بزرگتر از سنگ های معمولی روی زمین است. کندریت ها گرانش خاص سنگین تری دارند زیرا حاوی مقدار کمی فلز هستند.