تفاوت بین انتشار خود به خودی و انتشار تحریک شده
انتشار خود به خود: در اتم ها در حالت برانگیخته ، الکترون ها فقط می توانند برای مدت کوتاهی در سطح انرژی حالت برانگیخته بمانند و سپس خود به خود به یک سطح انرژی پایین تر می روند و همزمان یک فوتون منتشر می کنند. این تابش را انتشار خود به خود می گویند. .
تابش تحریک شده: وقتی اتم در حالت تحریک شده E2 قرار دارد ، اگر دقیقاً یک فوتون انرژی وجود داشته باشد (در اینجا E2>؛ E1) ، تحت تأثیر فوتون حادثه ، اتم همان فوتون را ساطع می کند و به پایین می رود سطح انرژی E1 ، به این تابش تابش تحریک گفته می شود.
تفاوت: برخلاف تابش خود به خود ، تابش باید تحت تأثیر نور خارجی رخ دهد و فوتونی را منتشر کند که با فوتون خارجی یکسان باشد. نور تابش تحریک شده ، نور منسجم است. نور تابش شده تحریک شده به علاوه نور اصلی خارجی باعث می شود شدت نور در جهت انتشار تقویت شود. تابش خود به خود یک روند خود به خودی است که تحت تأثیر میدان تابش خارجی قرار نمی گیرد. هر اتم در فرآیند انتقال خود به خودی از یکدیگر مستقل است. تابش خود به خودی تولید شده توسط اتم های مختلف از نظر فرکانس ، فاز ، جهت قطبش و جهت انتشار خودسرانه است.