مواد سرامیکی با کارایی بالا ممکن است پس از دور انداختن تجزیه آن دشوار باشد. مصالح پلیمری ساختمان اغلب تنزل آن دشوار است. ترکیب پیچیده مصالح ساختمانی کامپوزیت نیز بازیافت آن را دشوار می کند. بلوک های بتنی رسی سبک وزن، با استحکام بالا، عایق حرارتی و عملکرد ضد آتش خوب هستند، اما تولید آن نیاز به مصرف انرژی بالاتر دارد؛ درها و پنجره های فولادی پلاستیکی قوی تر و با دوام تر از پنجره های فولادی و پنجره های آلومینیومی هستند، و عملکرد عایق حرارتی بهتری دارند، اما هزینه های انرژی بالایی را درگیر می کنند و در هنگام دور انداختن بار جدی بر محیط زیست ایجاد خواهند کرد؛ سیمان کوره شفت نیز ممکن است به دلیل مصرف انرژی کم سازگارتر از سیمان کوره دوار در نظر گرفته شود. حتی صنعت سیمان که برای آزاد کردن گاز گلخانه ای CO2 «بدنام» است، باید به داخل آن ساخته شود، جذب دی اکسید کربن در فرایند کربنیزاسیون طبیعی بتن سیمان در طول استفاده است. در تولید ۱ تن کلینکر سیمان، به دلیل تجزیه زغال سنگ و سنگ آهک، تقریباً ۱ تن CO۲ آزاد می شود. علاوه بر CO2 آزاد شده از احتراق زغال سنگ (حدود ۴۰٪)، میزان دی اکسید کربن آزاد شده توسط تجزیه کربنات کلسیم در حین سوزاندن سیمان را می توان به آرامی کربنیزه کرد آن را به طور کامل توسط بتن سیمان در فرایند جذب می شود. به منظور ارزیابی جامع عملکرد هماهنگی محیط زیست مصالح ساختمانی، لازم است ارزیابی چرخه زندگی (LCA) اتخاذ شود. روش ارزیابی چرخه زندگی روشی برای تأثیر آلودگی محیط زیست، مصرف انرژی و منابع و منابع در کل چرخه عمر مواد است. اگرچه برخی تک گراف ها معرفی شده اند و وارد استاندارد بین المللی ایزو شده اند، اما برای مصالح ساختمانی، LCA هنوز روشی در دست تحقیق و توسعه است.
