حالت های انتقال رایج بین کامشفت و لنگ شامل انتقال دنده، انتقال زنجیره ای و انتقال کمربند دندانه دار است. انتقال بین کمشفت پایین تر و کامشفت میانی و میل لنگ بیشتر توسط چرخ دنده های زمان بندی استوانه ای رانده می شود. به طور کلی تنها یک جفت چرخ دنده از لنگ تا بادامک مورد نیاز است. اگر قطر دنده انتقال بیش از حد بزرگ باشد، می توان یک واسطه اضافی را به ایدلر اضافه کرد. به منظور مش هموار و کاهش صدای کار، بیشتر چرخ دنده های زمان بندی از چرخ دنده های هلیکال استفاده می کنند.
انتقال زنجیره ای بین کامشفت سربار و لنگ رایج است، اما قابلیت اطمینان و دوام کاری آن به خوبی انتقال دنده نیست. کمربندهای دندانه دار به جای زنجیره های انتقال بر روی موتورهای پرسرعت به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند، اما انتقال زنجیره ای هنوز بر روی برخی موتورهای پر قدرت مورد استفاده قرار می گیرد. نوار دندانه دار دارای ویژگی های سر و صدای کم کار، کار قابل اعتماد و هزینه کم است. برای camshafts سربار دوگانه، به طور کلی camshaft اگزوز توسط لنگ از طریق کمربند زمان بندی و یا زنجیره ای رانده می شود، و camshaft مصرف شده توسط camshaft اگزوز را از طریق یک زنجیره فلزی رانده شده است، و یا هر دو camshaft مصرف و camshaft اگزوز رانده شده توسط لنگ از طریق نوار دندانه دار و یا زنجیره ای.