سیاه زخم در سراسر جهان به ویژه در مناطق رعیتی مانند آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا گسترش می یابد. بومی است و منبع طبیعی بیماری است. در سال های اخیر با تمرکز پردازش خز کشورهای مختلف جهان در شهرها و شهرها، سیاه زخم نیز در شهرها شکسته شده و به یکی از بیماری های مهم شغلی تبدیل شده است.
1. منبع عفونت
گاوهای بیماری دار، اسب ها، گوسفندان، شتر ها و دیگر حشیش ها منبع اصلی عفونت سیاه زخم انسان هستند. خوک ها را می توان با بلع علوفه سبز آلوده; سگ ها، گرگ ها و دیگر گوشتخواران را می توان با بلع گوشت حیوانات بیماری دار آلوده کرد و به منبع ثانویه عفونت تبدیل شد. ترشحات و مدفوع بیماران مبتلا به سیاه زخم نیز عفونی است.
2. مسیر انتقال
عفونت انسان با باکیلو آنتراسیس عمدتاً از طریق روش های صنعتی و کشاورزی است. عفونت تماسی مسیر اصلی اپیدمی است. تماس مستقیم پوست با حیوانات بیمار و خز آنها بیشتر مستعد ابتلا به عفونت است. استنشاق گرد و غبار و آئروسل ها با تعداد زیادی اسپور سیاه زخم یا خوردن گوشت آلوده می تواند به ترتیب باعث آنتراکس ریوی یا آنتراکس روده شود. استفاده از یک قلم مو عقیم نشده، یا گاز گرفتن توسط حشرات مبتلا به باکتری ها، گهگاه می تواند باعث بیماری شود.
۳- افرادی که مستعد هستند
عمدتاً به درجه و فراوانی قرار گرفتن در معرض عوامل بیماری زا بستگی دارد. جوانان به دلیل شغل های خود (کشاورزان، گاودارها، دامپزشکان، کشتارگاه ها، کارگران کارخانه فرآوری خز و غیره)، شانس بیشتری برای تماس با حیوانات بیمار، خز و دفع آن ها، گرد و غبار با اسپور و غیره دارند و بروز آن ها نیز بیشتر است.